YaÄŸmurda Otostop

Bir gece vakit gece yarısına doÄŸru Alama otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boÅŸanırca yaÄŸan yaÄŸmura raÄŸmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu. Geçen her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60′li yıllarda bir beyazın bir zenciye hem de Alabama’da yardıma kalkışması pek olaÄŸan ÅŸeylerden deÄŸildi. Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi Verdim. Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armaÄŸanda.. “Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teÅŸekkür ederim. O korkunç yaÄŸmur sadece elbiselerimi deÄŸil, ruhumu da sırılsıklam etmiÅŸti.Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının baÅŸ ucuna zamanında ulaÅŸmayı baÅŸardım. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve baÅŸkalarına karşılık beklemeksizin yardim eden herkesi kutsasın!.. En iyi dileklerimle, Bayan Nat King Cole.